අනුරාධපුරය අතහැර දැමීමෙන් පසු එකොළොස්වන සිට දහතුන්වන සියවස දක්වා දිවයිනේ අගනුවර.
එහි උච්චතම අවස්ථාව වූයේ පළමුවන පරාක්රමබාහු රජුගේ (1153–1186) සමයයි. ඔහු දිවයින එක්සත් කළ අතර, නූතන පූර්ව සමයේ ඊට පෙර හෝ පසු කිසිදා උත්සාහ නොකළ පරිමාණයකින් වාරිමාර්ග ජාලය නැවත ගොඩනැගූ අතර, නගරයට එහි ප්රධාන ස්මාරක ඉතිරි කළේය. සාමාන්යයෙන් ඔහුට ආරෝපණය කරන ප්රකාශය චූලවංශයේ වාර්තා වේ — එක් වැහි බිඳුවක්වත් ජනයාට ප්රයෝජනයක් නොදී මුහුදට යා නොයුතු බව.1 ඔහුගේ මරණයෙන් දශක කිහිපයක් ඇතුළත අගනුවර අතහැර දමන ලද අතර, වියළි කලාපයේ වාරිමාර්ග ශිෂ්ටාචාරය ද ඒ සමඟ හැකිලිණි.