පළමුවන පරාක්රමබාහු රජුගේ සමයේ තනි ග්රැනයිට් පර්වත මුහුණතකින් කැපූ බුදු පිළිම හතරකි. සිංහල පාෂාණ මූර්ති කලාවේ උච්චතම අවස්ථාව ලෙස සාමාන්යයෙන් සැලකේ.
සයනාගාර පිළිමය මීටර් දාහතරකට වැඩිය. එය අසල, දෑත් පපුව හරහා බැඳගත් අසාමාන්ය ඉරියව්වකින් සිටගෙන සිටින පිළිමය දිගු මතභේදයකට විෂය වී ඇත — එය බුදුරජාණන් වහන්සේද නැතහොත් ආනන්ද හිමියන්ද යන්න. ග්රැනයිට් ගලේ ස්වභාවික පට වලට එරෙහිව නොව ඒවා සමඟ මූර්ති ශිල්පීන් වැඩ කළ ආකාරය නිසා එම කැටයම කාර්මිකව කැපී පෙනේ.